Archive for the 'Reisverhalen' Category

Mar 01 2011

28-2-2011 Weer thuis

Published by under Reisverhalen

De volgende dag bellen de israëli’s  ca. 2 uur voordat wij op het vliegtuig willen stappen terug met de mededeling dat zij de auto toch  maar wel willen kopen. Het moment komt ons niet uit en we stellen voor dat Hedwig na vijf uur dit zal regelen. Dit is te laat voor de heren en de koop gaat niet door. Volgens Hedwig en Gregory geen probleem. Zij moeten nu een auto en twee fietsen verkopen, maar daar lijken ze wel plezier in te vinden.

We worden in onze eigen auto door Hedwig, Gregory en Alycon naar de luchthaven van Dunedin gebracht, waar het volgens Gregory nog nooit zo druk is geweest als op dat moment. We checken onze bagage in en nemen afscheid, om 16.45 vertrekt ons vliegtuig om via Wellington verder naar Auckland door te vliegen, waar we om 19.30 aankomen. Op Auckland moeten we tot 23.58 wachten totdat we verder kunnen reizen naar Kansai Airport in Osaka. Deze vlucht is ook met Air New Zealand en duurt bijna 12 uur lang. Angela heeft gisteren online stoelen gereserveerd bij de nooduitgang. Hierdoor hebben we flinke beenruimte en kunnen we redelijk comfortabel de reis afleggen.

In Kansai komen we om 7.15 uur am aan en moeten eerst weer door de douane voordat we de luchthaven op mogen om op zoek te gaan naar onze KLM transfer vlucht die om 11.00 uur am zal vertrekken.  In Dunedin had de incheckstewardess gezegd dat wij met ons met onze  bagagetickets bij de KLM balie moesten melden, zodat zij onze bagage in hun computersysteem  kunnen overnemen. Het reserveren van stoelen was online niet mogelijk gebleken en ook hiervoor hoopten we bij de balie nog stoelen te kunnen bemachtigen waarbij Angela met haar pijnlijke knie 12 uur klem zou komen te zitten.Wij lopen over de luchthaven Kansai en zoeken, maar geen KLM-balie te bekennen. Bij een informatiebalie blijkt dat deze zaken bij boardig gergeld worden. Ai dat is op het allerlaatste moment en dan zijn de meeste stoelen al wegegeven. Om 9.30 beginnen de japanse stewardessen van KLM de boardingbalie bij de gate in te richten en kort daarna worden onze namen met een zwaar japans accent omgeroepen. We melden ons bij de balie en geven onze bagagetickets die in het systeem worden ingebracht. Angela legt uit van haar zere knie en vraagt een aangepaste plaats, maar de stewardess zegt dat er geen plaatsen meer zijn waarbij we naast elkaar kunnen zitten. Ddaarnaast is niet helemaal duidelijk op wat voor soort plek Angela dan terechtkomt, dus we bereiden ons voor op een lastige overtocht van weer 12 uur lang. In het vliegtuig aangekomen blijkt Angela helemaal vooraan in het economy plus deel van de cabine geplaatst te zijn, met ruim een meter beenruimte voor zich. Marten heeft het helaas minder goed getroffen en wordt aan alle kanten ingesloten en heeft voor zich een stoel die erg ver achterover blijkt te kunnen en zijn eigen stoel blijkt hier juist een beperking in te hebben. Na vele films en een beetje slapen komen we uiteindelijk 36 uur na ons vertrek aan op Schiphol in koud en druilerig weer. We verbazen ons over de zeer snelle afhandeling van onze bagage en staan al snel buiten te wachten, totdat Jan en Lies ons op komen halen. We zijn zeer vermoeid en Angela heeft ondanks de redelijk comfortabele vlucht pijn in haar been en een zwaar ontstoken pijnlijk rechteroog, maar het zit erop we zijn weer THUIS

Mijn locatie .

2 responses so far

Feb 24 2011

24-2-2011 Laatste loodjes

Published by under Reisverhalen

Vanmorgen wakker geworden met een mooie zonsopgang in Dunedin. Meteen gaat de tv aan om te kijken naar het nieuws uit Christchurch, dat hier op kanaal 1 voortdurend wordt uitgezonden. Het voelt heel onwerkelijk, dat wij dat op een paar uur na niet hebben hoeven mee te beleven en dat de stad waar wij doorheen reden en wandelden en nu niet meer is in die hoedanigheid als wij haar in gezien hebben. Van onze kennisen in CC hebben we begrepen dat zij lichamelijk ongedeerd zijn, wat ook natuurlijk een geruststelling is. Toch was er vanmorgen weer een beving met de kracht van 4 op de Richterschaal, dus het is nog niet over. Waterleiding en riolering zullen voorlopig nog niet operationeel zijn en ook stroom is voor een groot deel van de stad nog niet beschikbaar.

Wij zijn nu in Dunedin en Gregory heeft met Air New Zealand geregeld dat ons ticket is gewijzigd in vertrek vanuit Dunedin i.p.v. Christchurch. Onze terugreis begint morgenmiddag en zal ca. 35 uur in beslag nemen inclusief vlucht binnen NZ.

Vanmorgen om 11.00 uur ontving Angela een telefoontje met een belangstellende voor de auto. Ze had samen met Hedwig een afspraak om naar de kapper te gaan, dus dat kwam mooi uit. Op weg naar de kapper zaten bij de bibliotheek 3 israelische jongens op een bankje te wachten om onze auto te bekijken. Angela en Hedwig hebben niet veel tijd en vragen de jongens om als ze geïnteresseerd zijn om vanmiddag nog een keer te bellen. Na de kapper tijdens de boodschappen bellen de jongens dat ze graag een proefritje willen maken, waarop wij met de hele familie en hond weer naar beneden de stad in rijden. Na het proefritje twijfelen ze nog, omdat de auto wat moeite lijkt te hebben met de steile klimmetjes van Dunedin, dus wij vertrekken onverichterzake weer naar boven en zullen wel zien of ze morgenochtend nog bellen.

2 responses so far

Feb 22 2011

22-2-2011 Richting Dunedin en een aardbeving in Christchurch

Published by under Reisverhalen

Zodra Angela ’s ochtends een stap buiten de cabin zet begint het te regenen. Jammer voor Marten die had gehoopt deze ochtend ook nog even te kunnen kiteboarden. Tijdens het ontbijt zijn we nog druk bezig met het uploaden van foto’s en een groot deel van de weblog is nu weer bijgewerkt. Angela probeert nog te chatten met Jareth, maar die heeft geen tijd voor haar, omdat hij naar voetbaltraining moet. Als we klaar zijn met inpakken en gelukkig geen natte tent hebben gaan we richting west voor een stukje van de inland scenicroute naar het zuiden. Het is erg mistig en regenachtig, dus er zijn geen vergezichten te zien, maar het blijft mooi om naar te kijken vanuit onze warme comfortabele auto. Rond 13.30 uur als we bijna bij Rangitata zijn begint het weer op te klaren. Angela wil hier even stoppen om te winkelen bij ‘the tin shed’. Zij vindt er niets van haar gading en we rijden door naar Timaru zodat we weer de kustweg naar Dunedin kunnen volgen.

Wat betreft de verkoop van de auto schiet het niet op want er belt of mailt niemand meer. Het touristenseizoen komt in NZ nu op z’n einde en we merken dat er veel busjes en Toyota lucida’s in de verkoop staan. We zullen daarom zeer waarschijnlijk de auto bij Hedwig en Gregory achterlaten, totdat zij een geschikter moment voor verkoop vinden.

In Timaru stoppen we voor een verlate lunch en zien op de televisie livebeelden van een aardbeving in Chrischurch die één uur eerder heeft plaatsgevonden. Het ziet er verschrikkelijk uit, de stad die wij kort tevoren hebben verlaten is rampgebied geworden. Het ziekenhuis en de luchthaven zijn gesloten en alleen open voor emergencies. De waterleiding is op verschillende plaatsen gesprongen en dat zal ook wel voor de riolering gelden. De energie valt uit als die weer opgestart wordt. De mensen wordt geadviseerd om nu snel water te verzamelen, omdat binnen korte tijd het drinkwater besmet zal zijn. Het centrum van het rampgebied bevindt als we het goed begrijpen zo ongeveer op de plek waar we de nacht hebben doorgebracht op ongeveer een kilometer van de wastewatertreatment- and drinkingwaterplant. 24 uur voor de aardbeving stonden wij nog op het dak van een groot filtergebouw aldaar. Wij voelen ons ontdaan en prijzen ons gelukkig dat wij net op tijd weg hebben kunnen komen voor deze natuurramp toesloeg.

http://www.nzherald.co.nz/

http://www.stuff.co.nz/

We proberen zo snel mogelijk contact op te nemen met Hedwig en Gregory die zich waarschijnlijk flinke zorgen maken over ons, aangezien zij weten waar wij ons ongeveer bevinden. In Nederland ligt iedereen nu te slapen, dus dat kan even wachten. Het mobiele spraaknet ligt eruit, maar SMS’jes komen wel door en ook de landline werkt nog. Volgende stap is het versturen van SMS’jes naar moeders, broer , zus en kind in Nederland en vervolgens werken we de weblog bij. Daarna rijden we nog enigszins ontdaan door de televisiebeelden verder door naar Dunedin. Vrijdag as. zouden wij volgens planning via de luchthaven van CC vertrekken om aansluiting te hebben op de internationale vlucht die vanuit Auckland vertrekt. De kans is redelijk groot dat vertrek vanuit CC nu niet goed gaat lukken, dus we zullen een alternatieve route moeten zoeken. Wordt vervolgd…….

3 responses so far

Feb 22 2011

21-2-2011 Christchurch Wastewater treatment en kiteboarding

Published by under Reisverhalen

Wij rijden na het ontbijt terug naar Chrischurch (CC), waar Angela een afspraak heeft gemaakt met Reuben (een achterneef van Marianne) die werkt bij Beca. Beca is het grootste engineeringsbureau in NZ en Reuben is procesengineer en werkt bij de Christchurch Wastewatertreatmentplant. Wij tracteren Rueben op een lunch en daarna rijden we met onze auto naar the plant. Hij geeft ons een rondleiding over the plant en we mogen bovenop een enorm trinklefilter de omgeveing bekijken. Hij laat zien wat zijn werkzaamheden zijn en verteld dat in één van de bassins proeven worden gedaan met het maken van biodiesel met behulp van algen. In CC zijn waste- en drinkingwater via het gemeentebedrijf (citycouncil) ook geïntegreerd, maar de drinkwaterplant schijnt niet zo interessant te zijn, omdat hier alleen maar het (van zeer goede kwaliteit zonder zuivering) water opgepompt wordt en zonder verdere behandeling wordt door geleverd aan de 400.000 burgers van CC. Reuben blijkt zeer geïnteresseerd in drinkwater en Waternet en geeft aan graag contacten te willen leggen om ook in Nederland te kunnen komen werken. Angela zegt hem toe voor hem een lichtje op te steken. De plant ligt naast het the estuary waar Marten graag kiteboard en Reuben verteld dat nog niet zo lang geleden het gezuiverde water geloosd werd op the estuary ;-) We brengen Rueben weer terug naar zijn werk en kijken nog even rond in het park, maar nu heeft Angela pijn in haar voet en lopen gaat niet lekker, maar met haar knie gaat het overigens beter, dus er zijn helaas geen redenen om langer in NZ te blijven ;-)
We rijden naar the estuary, maar daar staat nog geen wind, dus rijden we door naar New Brighton en wandelen daar over de pier en lezen wat in de bibliotheek. We sluiten de dag af met een kleine kiteboardsessie in the estuary want op onze terugweg blijkt er wel voldoende wind te zijn. We vinden even verderop een Kiwi Holidaycamp waar we een cabin met kitchen huren en relaxed aan de weblog kunnen werken, voordat we naar bed gaan.

No responses yet

Feb 22 2011

22-2-2011 aardbeving in Christchurch

Published by under Reisverhalen



Drie uur geleden hebben wij Christchurch verlaten, één uur geleden werd Christchurch getroffen door een grote aardbeving 6,4 op de schaal van Richter. In Timaru zien wij het verschrikkelijke nieuws hier op nationale televisie. Alles is goed met ons en wij voelen hier nog kleine naschokken. Vannacht sliepen wij nog in het gebied dat zwaar is getroffen, tussen Lyttelton en Christchurch. De waterleiding is in Christchurch gebroken en de stroom valt steeds uit. We onderzoeken vanavond hoe we terug kunnen komen naar Nederland. Op vrijdag zouden wij vanaf Christchurch vertrekken, maar de airport is nu gesloten. We houden jullie op de hoogte.

groetjes Angela & Marten

3 responses so far

Feb 22 2011

19-2-2011 Banks Peninsula, drive from Okuti valley to Akaroa en naar Christchurch

Published by under Reisverhalen

We worden wakker in de truckhouse van het geluid van veel vogels. Als Angela de kleine gordijntjes naast het bed open doet krijgt ze landelijk uitzicht met een pohutekawaboom en een woodworkshop te zien. We blijven nog even liggen, maar bewegen niet te veel want elke beweging doet de pannen op het gasfornuis rammelen ;-). Marten gaat er het eerst uit voor het toilet dat zich aan de andere kant van terrein bevindt. Het is een composttoilet en de pot heeft 2 gaten, één voor de grote en een andere kleine voor de kleine boodschap. Er moet dus nagedacht worden hoe er gezeten wordt ;-) en mannen wordt gevraagd om te gaan zitten. Na het gebruik voor een grote boodschap moet er een handje zaagsel over de boodschap gestrooid worden. Dit wordt gecomposteerd en aan de bomen gegeven ;-) In de Truckhouse is weliswaar een douche, maar het lukt ons niet om hier warm water uit te krijgen dus we gebruiken de (open) douche met water dat door de zonneboiler verwarmd is.  Marten maakt hierna het ontbijt in de ‘open keuken’ en als we Angela de afwas doet, gaat hij nog even internetten in the internetshed, wat inderdaad niet meer dan een schuurtje is waar een PC staat ;-)

We rijden na het ontbijt naar Akaroa en we worden onderweg wederom verrast doorprachtige dichtbijgezichten van bergen in de mist. Akaroa blijkt een soort NZ’s Volendam te zijn, erg toeristisch, maar goed voor een lekkere lunch gevolgd door een cappucino. Hierna besluiten we de 75 km naat Christchurch (CC) terug te rijden in de hoop dat Marten in de estuary kan kiteboarden. We nemen nu de route langs Governors bay richting Lyttelton en gaan via de Dyerspass naar CC, zodat we ook CC van bovenaqf kunnen bekijken. Onderweg komen we erg veel fietsers tegen, kennelijk pakken velen voor hun plezier of gezondheid de fiets om de colletjes rondom CC te beklimmen.

In CC aangekomen blijkt dat er niet voldoende wind staat bij de estuary. Er zijn dan ook geen kites te bekennen, dus we besluiten de tijd te verdrijven door aan het strand te gaan kijken. Volgens de kiter van gisteren staat er aan het strand altijd 5 knopen minder wind dan in de estuary, dus dat wordt uiteindelijk een wandeling van New South Brighton beach naar de pier en weer terug. Als we om ca. 17.30 uur terugkomen bij de estuary is er nog steeds onvoldoende wind, waarop wij de terugreis aanvangen richting Little River naar de ecostay van afgelopen nacht. Deze keer gaan we door de tunnel naar Governorsbay en via Gebbiespass, naar Gebbiesvalley tot aan Lake Ellesmere. Het is lichter dan gisterenavond, nog geen zonsondergang en geen volle maan, maar nog wel tijd om te koken als we met daglicht bij de ecostay  aankomen. Als we aan het koken zijn horen we ineens zware motorgeluiden van wat een grote camperbus blijkt te zijn die net zoals wij dacht dat ze de holidaypark hadden bereikt. De bus heeft grote moeite met keren en wegkomen en  rijdt en passant ook nog even tegen het hek aan.Tijdens het eten wordt het donker en onze gastheer en gstvrouw komen potjes vullen met waxinelichtjes, zodat we het einde van onze maaltijd in de ‘open keuken’ bij kaarslicht doorbrengen. De afwas laten we maar staan tot morgen ;-) en duiken voldaan onze yurt in voor de nacht.

One response so far

Feb 22 2011

18-2-2011 Kaikoura the peninsulawalk en door naar Christchurch

Published by under Reisverhalen

We ontbijten niet op de camping, maar rijden door naar de parkeerplaats waar de peninsulawalk begint en eten onderweg en beetje. We bemerken dat de sigarettenaansteker weer niet werkt;-), dus kan er niets worden opgeladen. We laten de auto staan en gaan de limestone (kalkzandsteen) klif op voor de wandeling. Na een tijdje beginnen Angela’s blessures een beetje op te spelen (knie,kuit etc.) en Marten wil niet hetzelfde stuk teruglopen, dus we besluiten halverwege bij Whalersbay waar vroeger de walvissen geharpoeneerd, gevangen en verwerkt werden, naar beneden te gaan en vandaar terug te lopen. We lopen over witte kiezelstrandjes en kalstenen rotsen, langs prachtige wierterrassen en een sealcolony. We komen veel jongeren tegen met grote schrijfborden die kennelijk vogels of hun nesten aan het telllen zijn. Bij de carpark teruggekomen besluiten we om vanaar af verder te gaan rijden richting Christchurch, waar we om 18.00 uur een afspraak hebben met Sharon waar Angela de kaartjes voor het Crowded House concert zal gaan kopen.

We rijden langs de kust en bij de camping Omihi  aan de mond van de Oaru rivier zien we de school dolfijnen vanaf de weg in het zee heen en weer springen. We stoppen nog een tijdje om te kijken en foto’s te maken, maar de afstand is behoorlijk groot. Angela wil haar wetsuit weer aantrekken, maar Marten vindt de rotsen en het wier gevaarlijke barricades en de afstand tot de school is volgens hem ook te groot. Het feest gaat voor Angela dus niet door en we rijden verder door naar Conway flats, waar we de kustroute verlaten en weer meer landinwaarts gaan rijden naar Christchurch, waar we om 18.00 uur een afspraak hebben met Sharon om de concertkaartjes voor Crowded House op te halen. Dankzij het navigatiesysteem vinden wij de weg naar haar huis snel. Na het ophalen van de kaartjes rijden wij door Christchurch en worden we bij een stoplicht aangesproken door een indiaas uitziende jongeman (door Marten beschreven als tulband). Hij vraagt of onze auto te koop is dus wij parkeren om de hoek en geven hem de kans om even te kijken en ons telefoonnummer op te schrijven.

Hierna gaan we kijken bij de estuary waar iedereen in Christchurch schijnt te kiteboarden. Daar aangekomen zien we een paar vliegers in de lucht, maar de windkracht houdt niet over en het wordt al later. Marten maakt nog een praatje met een kiter die net het water uitkomt en hoort dat de windvoorspelling voor morgen erg goed is, dus wij zoeken een camping in de buurt op. De camping valt ons erg tegen en we besluiten om toch maar door te rijden naar Akaroa dat op de Banks Peninsula ligt. Het wordt al aardig donker en we zien prachtige rode luchten. De rit duurt langer dan we aanvankelijk dachten en de volle maan laat zich na verloop van tijd ook boven de bergen zien. We rijden met de volle maan aan onze linkerkant en de zonsondergang aan onze rechterkant. Als het donkerder is geworden, zien we ineens een vogel de weg oversteken in het licht van onze koplampen. Er zit een andere auto vlak achter ons dus uitwijken of remmen is geen optie, dus we voelen de vogel onze wielen terechtkomen. Een hele nare gewaarwording, maar nu begrijpen we waarom we zoveel kadavers op de weg tegenkomen, deze zijn het resultaat van nachtelijke ritten.

Halverwege onze bestemming en na deze nare ervaring willen we snel de weg af en zodra we een bordje holidaypark zien volgen we dat. Die laatste kilometers lijken erg lang te duren, maar ineens zien we een bordje eco-stay aan de Okuti valley road en opgelucht slaan we dit in. We zien  in het donker kleine lichtjes die ons een kronkelig paadje op leiden. Aan het eind zien we iemand een hek voor ons openen en als we de auto uitstappen zien we met moeite in het donker kinderen, ezeltjes en een paar volwassenen, We vragen ons af waar we nu terecht zijn gekomen, terwijl we heel vriendelijk welkom worden gegroet. Angela zegt dat we een plaats voor overnachting zoeken en de man (James) antwoord dat hij denkt dat we dan aan het goede adres zijn. Hij vraagt aan de kinderen een zaklantaarn en gaat ons voor naar wat tot onze grote verrassing een truckhouse blijkt te zijn. Het ziet er compleet schoon met opgemaakte bed,  handdoeken, fles water met glazen en klein vaasje veldloemen,  veel beter uit dan een aantal cabins waar we de afgelopen maanden wel eens een nacht in doorbrachten. Angela zegt meten ja, maar daar neemt James nog geen genoegen mee. Hij laat ons ook een yurt zien, die even netjes is ingericht. Een yurt is een grote ronde Mongolische tent, gemaakt van dik canvas op een houten frame, nou kijk zelf ook maar op de foto’s. Er staan ook nog twee teepee’s, van een maatje kleiner dan die bij Angela op zolder ligt te wachten, maar we kiezen voor de housetruck en gaan meteen naar bed.

3 responses so far

Feb 22 2011

17-2-2011 Kaikoura zwemmen met Dusky dolfijnen

Published by under Reisverhalen

We worden wakker in de cabin van het top 10 holidaypark, het is prachtig weer en we beginnen met boodschappen doen, omdat de eitjes op zijn. In de SUPERmarkt koopt Angela meteen vers brood en melk, dat we op de parkeerplaats van Whalewatch met uitkijk op de noordelijke baai opeten. Angela informeert bij whalewatch naar tourmogelijkheden en kosten en we besluiten dat als het vandaag niet lukt om met de dolfijnen te zwemmen dat we dan de whalewatchtour doen. Vervolgens onderzoeken we andere campings, omdat de top tien qua tentmogelijkheden niet leuk overkwam (heel druk en op elkaar gepakt en de cabins volgeboekt).

Tegen 11.00 uur hebben we nog geen telefoontje gekregen en gaan naar encounters om te informeren hoe het met onze plaats op de wachtlijst gesteld is. Het lijkt er positief uit te zien, maar er wordt niets beloofd, wel wordt gezegd dat als we ter plaatse zijn als er een gaatje valt, dit zeker zal helpen. Wij besluiten te wachten en om 12.30 wordt de groep dolfijnzwemmers met een rode kaart opgeroepen voor het uitzoeken van de wetsuits, wij horen nog niets. Een kwartiertje later wordt er weer om een groep gevraagd, maar nu met een oranje kaartje. Vervolgens wordt om een derder groep gevraagd met een geel kaartje, maar wij horen niets. Angela gaat naar binnen met de vraag of wachten nog zin heeft, waarop gezegd wordt dat ze nog aan het kijken zijn. De spanning stijgt ten top, het lijkt de puntentoekenning van het eurovisiesongfestival ;-) wel, maar uiteindelijk komt de oproep voor de geduldigen die op de wachtlijst staan. Het lijkt een teleurstelling te worden als we merken dat er met ons nog wel 8 mensen naar binnen lopen en de dame achter de balie zegt dat er niet voor iedereen plaatsen beschikbaar zijn en dat ze namen op volgorde zal gaan opnoemen. Angela’s naam wordt als eerste afgeroepen met de vraag of zij van de 2 plaatsen gebruik wil maken. Ja reageren we nog een beetje beduusd. We zijn blij dat ons wachten beloond wordt en dat we meteen mee mogen. Snel betalen en het hoognodige (badpak, handdoek, drinkwater, camera, zonnebrand) uit de auto halen en naar de kleedruimte voor een wetsuit.

In de kleedruimte krijgen we wetsuit, cap, vinnen en snorkeluitrusting en moeten snel door naar de bus die met de andere gelukkig kijkende mensen in wetsuit staat te wachten. Op naar de haven aan de zuidbaai, nog even snel naar het toilet (strak pak weer uit, strak pak weer aan) en dan de boot op met 14 anderen. We vertrekken meteen richting het zuiden en na een kwartiertje ontstaat er een kleine consternatie als we naast een babyorka stoppen die in een paar touwen verstrikt is geraakt. Twee volwassen vrouwtjes (moeder en tante) blijven er om heen zwemmen. Onze boot roept de DOC guys op voor een reddingsactie en als we horen dat die onderweg zijn, gaan we snel verder op zoek naar de dolfijnen. We hebben een camera met onderwaterhuis gehuurd en krijgen uitleg in de bediening en stoppen onze SD-card erin. Kort hierna is het zover we hebben een pod van ca. 100 dusky dolfijnen gevonden en de 16 zwemmers mogen het water in. Het is een fantastisch ervaring de dolfijnen zijn er nieuwsgierig en flitsen naast ons en onder ons op. Alles heel dynamisch en er liggen 16 volwassenen in het water hoge geluidjes te maken om de dolfijnen aan te trekken. Angela probeert nog een paar keer een hoekduik te maken, maar met 10 mm neopreen blijf je goed drijven, dus ze komt al snel weer boven. Dankzij de snorkeluitrusting kunnen we goed de dolfijnen langs ons zien zwemmen, het is een erg speels stel. Door het enthousiasme tijdens het duiken, krijgt Angela een paar een flinke slok zeewater binnen, dus als de dolfijnen weer verder gaan en wij weer aan boord gaan, voelt ze zich behoorlijk misselijk. De aangeboden warme chocolademelk en koekjes slaat ze af. De boot maakt ook haast om terug te gaan en botst en stuitert flink op de golven, wat ook niet helpt tegen misselijkheid. Onderweg wordt nog wel gemeld dat de babyorka bevrijd is, wat een gejuich oplevert bij de passagiers. In de haven aangekomen, stommelt Angela de bus in en blijft stilletjes zitten totdat ze bij Encounters zijn aangekomen. Na een warme douche en een kopje muntthee gaat het wat beter en Marten heeft inmiddels nergens door gehinderd de foto’s op de netbook gekopieerd.

Het is nu laat in de middag en tijd om een plek voor de nacht te zoeken. Het wordt Kiwiparks, al hebben zij ook geen cabin vrij, de tentsites zien er net iets leuker uit dan bij Top tien. Marten zet de tent op en Angela doet nog een beetje zielig. Na Marten’s  douche op de camping gaan we op zoek naar de Green Dolphin een ander aangeraden restaurant, WWe rijden het stuk twee keer, maar zien het pas laat en als we binnenkomen hebben ze helaas het eerste halfuur geen tafeltje vrij want we hebben niet gereserveerd. Wij hebben geen geduld en gaan op zoek naar Bayside Blue een ander geadviseerd resturant. Daar worden we te woord gestaan door een struise direct dame die ons verteld dat er wel een tafeltje is en dat ze drinks kan serveren, maar voorlopig nog niet onze bestelling komt opnemen, omdat het al te druk in de keuken is. Gecharmeerd van deze directe benadering accepteren we en gaan zitten. Als Marten vraagt of de jus d’orange vers geperst is, zegt ze met een grote glimlach dat  die in pakken gekocht wordt en dat zij dat nu niet bepaald vers zou noemen. We moeten hier wel om lachen en Marten besteld een cola, Angela neemt een regionaal zwart bier. Tijdens het wachten op de maaltijd loopt Angela nog naar buiten voor foto’s van het oude restaurant (eind 1800) en als de maaltijd komt (Pork Belly voor Marten en Crayfish voor Angela) ziet het er weer fantastisch uit en smaakt ook overheerlijk. Het toetje doen we niet want we zijn de laatste klanten en op weg naar de auto probeert Angela nog een paar foto’s te maken van de nachtelijke noordbaai. Op de donkere camping aangekomen kruipen we stilletjes de tent in voor de nacht.

One response so far

Feb 22 2011

16-2-2011 op naar Kaikoura

Published by under Reisverhalen

We vertrekken na 10.00 uur van de camping van Blenheim, na een onrustige nacht naast de state highway en het kiwirail. Voor we Blenheim uitgaan zien we een Wharehouse en denken nog even gauw selfinflable luchtmatrasjes te kunnen scoren. Afgelopen zaterdag waren ze in Nelson in de aanbieding voor $ 20,–, maar helaas uitverkocht. Helaas heeft de vestiging Blenheim de matjes niet in de aanbieding en $ 40,– voor minder dan twee weken is ons teveel, dus we laten ze liggen. Wel jammer dat na ruim 2 maanden gebruik nu allebei de matrasjes lek zijn. Gelukkig hebben we de foampuzzleonderlegger nog, zodat we niet meteen op de grond liggen.

Op weg naar Kaikoura zingen we door de telefoon ‘Happy Birthday’ voor Gregory, die vandaag jarig is. Even verderop vlakbij Kaikoura stoppen we zodat, Angela vers gekookte crayfisch (soort kleine kreeft) http://en.wikipedia.org/wiki/Crayfish langs de weg kan eten. Dit is een lokale specialiteit en meer dan de moeite waard zo in het zonnetje. Marten is not so into fish,  al probeert hij wel een stukje.

Weer een stukje verder vlak voor Ohau lookout point zien we seals op de rotsen liggen en stappen uit voor foto’s etc. Angela moet plassen en zoekt een klein hoekje tegen de rotswand, zodat ze onbespied even kan. Als ze opkijkt ziet ze Marten met de camera en roept ze boos ‘je hebt toch niet ?’ Waarop Marten antwoord het is erger ‘kijk maar een metertje onder de richel waar je op staat’ . Waar een heel grote seal blijkt  te liggen slapen ;-) We blijven nog een tijdje voor foto’s en zien nog een kleine schermutseling tussen 3 seals.

Bij aankomst Kaikoura gaan we naar het Top 10 holidaypark en we nemen een cabin. We zijn vroeg en het is mooi weer, dus we nemen de fiets om Kaikoura te verkennen. Onderweg stoppen we bij de I-site voor info en even verderop aan de esplanade vinden we Encounters het bedrijfje dat zwemmen met Dusky Dolphins organiseert. De zeer vriendelijke jongdame verteld ons dat de swimtours tot zaterdag volgeboekt zijn, maar dat we wel op de wachtlijst mogen voor het geval er deelnemers uitvallen. We boeken voor zaterdag en balen behoorlijk omdat Kaikoura niet zo groot is en zaterdag lang wachten. Daarnaast is het optreden van Crowded House op zondag en de kaartjes moeten nog worden opgehaald in Christchurch, maar goed het is niet anders, dus we laten ons telefoonnummer achter voor de wachtlijst en gaan verder.

We fietsen door langs de noordbaai naar de carpark aan de voet van de peninsulawalk, waar we nog meer luie zeeleeuwen in de zon vinden. Terwijl we daar een beetje rondhangen beginnen er vragen te knagen zoals; hoe lang is die wachtlijst en zijn er manieren om het proces te versnellen ? Dus op de terugweg stoppen we weer bij Encounters en Angela krijgt te horen dat het soms er snel gaat en dat het helpt om op de locatie te zijn als de groep vertrekt. Ze vraagt ook nog naar geschikte eetgelegenheid en de dame reageert heel enthousiast, pakt een plattegrond en geeft Angela een complete verhandeling over geschikte restaurants nadat onze de wensen m.b.t. vlees en vis, echt restaurant, beschikbaar budget heeft gevraagd. Het lijkt wel of ze bij de VVV werkt en heel erg aardig, want het is eigenlijk al na sluitingstijd. We kiezen uiteindelijk een organic restaurant uit dat recht tegenover onze camping blijkt te zitten en na een heerlijke maar ook gezonde maaltijd, steken we de weg over naar de camping, waar Angela nog snel een wasje doet, voordat we gaan slapen.

No responses yet

Feb 22 2011

15-2-2011 Bezoek Tantragee, kitesinking in Nelson en op weg naar Blenheim

Published by under Reisverhalen

We staan vandaag vroeg op om naar de watertreatmentplant Tantragee te gaan. Volgens de manager waar we een afspraak mee hebben, is het makkelijk te vinden als je Nelson uitrijd, maar dan moet je wel weten welke richting Nelson uit. Wij zijn niet voor één gat te vangen en hebben een navigatiesysteem, dat ons de weg wijst nelson uit en de Hiramountains in. Na veel bochten en afslagen komen we op een gravelweg uit die omhoog leidt. Afgeleid door een paar mountainbikers ‘hé je kan hier ook leuk mountainbiken de berg op’  rijden we de plant zelfs nog even voorbij, maar dat wordt snel hersteld. We worden hartelijk welkom geheten en horen de veiligheidsmaatregelen in het geval en een beving komt want we bevinden ons op een breuklijn. Niet dat deze breuklijn ooit in beweging is geweest, maar we weten in ieder geval het verzamelpunt als het gebeurt ;-). Er werken inclusief de manager 4 operators op deze plant die zelf ook het grootste deel van het onderhoud uitvoeren. Het ruwe water is hier van dusdanig hoge kwaliteit dat er kan worden volstaan met één processtap nl. omgekeerde osmose (RO). De installatie is pas 5 jaar oud en heeft een verwachtte levensduur van 50 jaar en heeft ca. 20 miljoen gekost, voornamelijk de kosten voor de membraanfilters. We zijn onder de indruk van het geheel en vertellen hoe het zuiveren bij Waternet  plaatsvindt. Het is een wereld van verschil.

Hierna gaan we nog een keer koffiedrinken bij Dennis, die druk bezig blijkt om z’n vakantie naar en door Europa te plannen. We stoppen ook nog even bij de bibliotheek om For Sale  briefjes uit te printen voor op onze auto. Als het ruim één uur is geweest gaan we naar het kitestrand voor een laatste sessie. Het is prachtig zonnig weer, maar de wind is wat minder. Marten pakt daarom de 14 m2 uit en pompt ‘m op. Angela gaat lekker in haar stoeltje met netbook op het strand zitten. De wind is genoeg om naar de zandbank in het midden van de baai te varen, maar hoogte lopen lukt niet echt, dus aan de overkant aangekomen moet Marten een stuk lopen om weer goed uit te komen voor de terugtocht. Op de terugtocht is de wind zo karig en de stroming tegen zo groot dat het kiteboard soms zinkt. Marten heeft er al snel genoeg van en houdt pauze in de hoop dat de wind een beetje aan zal gaan trekken. De komende paar uur probeert hij het nog een paar keer, maar helaas steeds met hetzelfde resultaat. Als we op het punt staan om te vertrekken komen Mike en Alexandra net aanlopen over het strand en informeren of Marten nog gevaren heeft . Gisteravond hebben we met hun kennisgemaakt op de camping toen Marten z’n kite uitrusting uit de auto haalde en Mike ook een kitesurfer daarom even kwam buurten. Mike z’n kite ligt even verderop ook klaar, maar is nog niet de lucht in geweest. We kletsen nog een uurtje en wisselen emailadressen uit voor als hun in april weer naar Nederland komen (zij zijn hier voor een halfjaar). Inmiddels zijn we erg hongerig geworden en gaan voor de derde keer deze week bij dezelfde erg lekkere pizzeria, dezelfde pizza en dezelfde salade eten ;-). Als we dat binnen hebben is het na 17.00 uur en eigenlijk een beetje laat om nog te gaan reizen, maar de tank is vol en het blijft redelijk lang licht, dus we gaan kijken hoe ver we kunnen komen.

Het blijkt uiteindelijk Blenheim te zijn waar we tegen 21.00 uur aankomen. Het is DE wijnstreek van NZ  en we doen nog even snel boodschappen (met een flesje lokale wijn) bij de SUPERmarkt die bijna gaat sluiten. Nu is het tijd om een camping te vinden en Marten zegt nog dat hij het navigatiesysteem daarvoor niet nodig heeft. De camping liggen over het algemeen toch makkelijk te vinden langs de enige weg. Deze keer ligt het evenwel anders en we rijden Blenheim al weer uit als we geen camping of bordje zijn tegengekomen. Er zou hier zelfs een top ten camping moeten zijn en die zijn meestal moeilijk te missen.Nu dan toch maar het navigatiesysteem aan, maar ook dit biedt ook niet veel soelaas. Er moeten 3 campings in de buurt zijn, maar aangekomen op de plaats zien we niets dat daar op lijkt. Uiteindelijk besluiten we dan maar naar Picton te gaan rijden, waar we zeker de camping wel weten te vinen en we zijn nog niet op weg of we zien de loeigrote borden met top ten holidaypark. We hebben het gevonden, maar het is nu wel donker geworden. Angela zet de tent op terwijl Marten gaat douchen en daarna duiken we snel onze slaapzakken in. Al snel blijkt dat we weer aan de koude kant van het eiland zijn aangekomen en Angela pakt haar extra fleecedekentje en dikke sokken.

No responses yet

Next »