Jan 31 2011

17-1-2010 van Doubtfull sound via Manapouri en Te Anau naar Milford sound

Published by under Reisverhalen

Angela is al vroeg wakker vandaag, want ze is bang de zonsopgang in het fjord te missen. Er zijn nog meer vroege vogels die ook al met de camera klaar staan. Helaas schittert de zon vanwege  de mist door afwezigheid, maar er zijn wel mooie sprookjesachtige plaatjes te schieten. Om 6.30 uur wordt het anker opgehaald en de motor gestart. Voor velen aan boord de ‘wake up call’ Na een copieus ontbijtbuffet (pancakes, croissants, poached eggs, cerials, porridge, toast, bacon, freshmade jam, cream, yoghurt, fruit, saussages, etc.) begeven we ons weer boven aan dek voor de laatste foto’s want we zijn alweer op de terugweg. Het is ongelooflijk hoe 9 mensen, een schip vol met 70 personen varen, van buffetten en excursies voorzien en alles zo strak georganiseerd hebben. Terwijl wij ontbijten worden de cabins alweer  voorzien van schoon beddegoed voor de volgende groep toeristen. Om 10.00 uur zijn we weer terug in Deep cove voor de busreis over Wilmot pass naar de energiecentrale in de west arm van Lake Manapouri. Hier wacht de flyer op ons voor de boottocht terug over lake Manapouri naar Pearl Harbour, waar we om ca. 12.00 uur weer in de echte wereld aankomen. Het was een tripje met magische views van stille wateren omgeven door bergen met watervallen en regenwouden in de mist.

We lopen via ‘the old coach track’ terug naar de camping om de auto op te halen en ons om te kleden voor zonnig en warm weer. Had ik al verteld dat de camping hier vol staat met vintage cars ? Het zijn voornamelijk Morris Minors en een grappig gezicht. We melden ons af bij Mr. Nicholson en gaan op weg naar Te Anau. Hier aangekomen doen we boodschappen voor vhet avondeten n tanken de auto met voor $30,– diesel. We besluiten om naar Milford door te rijden al is het al 14.30  uur en weten wij niet of we onderweg een camping tegenkomen. Het is zeker 2 uur rijden enkele reis, dus mochten wij geen camping tegenkomen dan wordt het een lange reis voor ons vandaag.

We komen onderweg langs Lake Te Anau  bij Henry Creek met een camping;-) en rijden langs Lake Mistletoe nog 91 km vanaf Milford. Het fjordland met z’n bergen zier er prachtig uit en het is zonnig weer. We komen onderweg nog meer creeks tegen met een tentsign en stoppen om te kijken en ontdekken dat meerdere campsites van het Department Of Conservation (DOC) zich langs de weg bevinden. Dit zijn een soort natuurcampings zonder beheerder met zeer strenge regels m.b.t. gedrag tov de natuur. We stoppen bij bijna elke lookout view, zoals bij MacKay Creek voor een korte pauze en het eten van een boterham en bij Mirror Lakes voor de gebruikelijke foto’s, maar het water is te rimpelig door de wind om de weerspiegeling van de bergen er goed in te kunnen zien. We passeren de 45ste zuiderbreedtegraad even voorbij Mirrorlakes.

Op deze Milfordroad bevindt zich ook een Lake Gun en Angela kan zich nog vaag herinneren dat Dusty en Holly uit Colac Bay vertelden over een camping genaamd  ‘Camp Gun’. Volgens Dusty een camping op en top Kiwiana style. Kiwiana is het best te omschrijven als kitsch dat specifiek voor NZ is. Retrospul uit de zeventiger jaren of ander soortige NZ historie van de laatste tijd. Een klein stukje na Lake Gun komen we inderdaad bordjes tegen met Camp Gun. Gerustgesteld over de kampeerplaats voor de komende nacht rijden we door naar Milford sound. Na een flinke klim komen we bij de Homer tunnel waar een stoplicht  op rood ons maant te wachten, dit met de mededeling dat het licht om de 15 minuten van kleur verwisseld. Marten begint al een beetje ongedurig te worden als er ineens een paar koplampen in de donkere tunnel verschijnen. Er komen drie auto’s uit en niet lang daarna verspringt het licht op groen en mogen wij door. De tunnels is pikdonker en het wegdek is van gravel en er zijn een paar gaten in de weg die we niet zien, maar wel voelen.
Als we de tunnel uitkomen ziet Angela een Kea (donkerkleurige alpinepapagaai) maar is te laat om deze vast te leggen. We dalen dan flink over de weg en komen tegen vijf uur in Milford sound aan. Er is geen stadje waar mensen wonen, maar wel een café en bar en een haventje waar de boten vandaan vertrekken voor tours over de Milford sound en een airstrip voor vliegtuigen. We wandelen wat langs de baai en verwonderen ons over het bijzondere landschap.
Op de terugweg blijkt dat de lodge in Milford volgeboekt is dus rijden wij door naar de Homer tunnel. We komen onderweg nog een bordje tegen met ‘The Chasm’ en  als we gaan kijken blijkt dit een leuke wandeling door het Alpenregenwoud met als eindpunt een waterval waar zachte rotsblokken uitgesleten zijn. Er staan bordjes die vragen om de Kea niet te voeden, maar helaas zien we ze niet .

Na 18.00 uur doet het stoplicht bij de Homer tunnel het niet meer, dus daar is dan tweerichtingsverkeer. We komen in de  donkere tunnel  twee keer een andere auto tegen, maar alles gaat prima. Een paar kilometer na de tunnel slaan we de Lower Hollyfordroad in bij het bordje Camp Gun. Angela valt in slaap op deze weg , maar wordt weer wakker als we Camp Gun bereiken.

Camp Gun is één van de oudste campsites in de regio en wordt voornamelijk bevolkt door sandflies (die vervelende stekertjes die door heel  NZ te vinden zijn, maar hier Fjordland in zeer grote getale). Er zijn veel cabins, maar vandaag zijn ze helaas voor ons allemaal bezet door een buslading Scandinavische toeristen. Wij zetten onze tent op en bakken een biefstuk die we met sla en kumara opeten. We houden zoveel mogelijk kleding aan om ons te beschermen tegen de opdringerige sandflies en gaan voorzichtig ons tentje voor de nacht in.

No responses yet




Trackback URI | Comments RSS

Click on a tab to select how you'd like to leave your comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>