Dec 17 2010

14-10-2010 Van Tinopai naar Parakai

Published by under Reisverhalen

’s ochtends worden we wakker van het geluid van regen op ons tentje. Het is geen harde, maar meer een motregen, het blijft er evenwel erg warm en benauwd bij. Wij stoppen op weg naar het zuiden bij het Kaurimuseum. Voordat we het museum ingaan eerst even ontbijten in het nabijgelegen gumdiggerscafé. In het museum raken we onder de indruk van de grote oude bomen (de grootst nog levende ca. 2000 jaar oud), de bossen die er ooit waren, maar die vanaf ca. 1850 gekapt zijn, de Kaurigomwinning (voor in verf etc.), de houtwinning en -verwerking, het leven dat hier in de outback werd geleid door the early settlers en met het verdwijnen van de bossen het begin van de landbouw. Het wordt allemaal goed bewaard en weergegeven in dit museum. In het museum ook een grote uitstalling met gratis plattegronden van de beide eilanden , gidsen met campingsites en regionale gidsen van de vele door ons nog te bezoeken gebieden. Angela neemt alvast een kilootje aan info mee voor onderweg. Het toerisme is in NZ zeer goed georganiseerd. Als we aan het begin van de middag het museum uitkomen regent het nog steeds en wij gaan verder richting het zuiden langs de westkust van het Northland. Marten stuurt (zoals gewoonlijk) en Angela zorgt dat alle apparaten onderweg opgeladen worden en navigeert de route (een beetje ;-) Het gebied hier is voornamelijk farmland met veel koeien, paarden, schapen, maïs , avocazdo’s, zoete aardappelen en fruit. Er wordt in stalletjes langs de weg veel producten te koop aangeboden.

Even voorbij Wellsford bij een mooi uitzichtpunt valt het Marten op dat er een flink stroompje bruin water onder de auto uitkomt. Dit is nogal verontrustend, geleerd hebbend van de Volvo’s denken we meteen problemen met het koelwatersysteem en hopen dat het geen lekke koppakking is. We  besluiten terug te rijden naar Wellsford op zoek naar een garage voor verder onderzoek. We halen de garage zonder problemen, maar zien de temperatuur op weg daarnaar toe niet stijgen. Bij de garage wordt nadat de motor is afgekoeld de stand van het koelwater gecheckt en helaas is het reservoir leeg, dus we hebben een probleem. Jeff en Stu van de garage hebben het zo vlak voor X-mas erg druk, maar zijn bereid ons nog wel er tussen te squeezen. Het systeem wordt onderdruk gezet, maar er lijkt niet veel te vinden als ‘ie op de brug staat. Uiteindelijk wordt er nog gedacht dat de dop niet goed afsloot, dus we schaffen een nieuwe dop aan en gaan enigszins onzeker verder op weg naar Helensville. In Helensville vinden we een Woolworths (grote supermarkt) hier worden ook vouwstoeltjes voor $ 10,– verkocht, die nog misten in onze kampeeruitrusting. We zien ook een mooie diepe koekenpan en besluiten om vanavond op de camping (voor het eerst) zelf te gaan koken en nemen naast de pan BBQ steaks, Kumara (zoete aardappel uit de regio) en sla mee. Hedwig (de zus van Angela uit Dunedin) had geadviseerd om op de campsites te gaan koken. Dat is de plaats om mensen te ontmoeten en tips te krijgen, dus wilden dit wel gaan proberen. Hedwig had ook nog als tip gegeven om lysterine mondwater te gebruiken als afweer tegen de muggen en sandflies, maar die tip was Angela te plakkerig. Al zit ze nu wel onder de bulten ;-(  In Angela’s oude handbook stond vlak voorbij Helensville een plaatsje genaamd Parakai genoemd dat werd geroemd om zijn Aquatic park met eigen warm water bron. Naast het park zou een camping zijn. Nou dat leek Angela wel wat, al was het in de nieuwe campinggids niet te vinden, we vonden het. Het was al 18.00 uur en het park sloot om 21.00 uur. We moesten nog eten en ook een wasje was hard nodig, dus van het park is het niet meer gekomen. De camping was wel ff wennen toen we erop reden, er stonden veel oude bussen en caravans compleet met tuintjes, kennelijk vaste stekken. Ook het volk dat er rondliep op pantoffels in boxershorts, zwaar getatoeëerd en enigszins op leeftijd, deed ons afvragen op wat voor plaats we nu weer waren terechtgekomen. Tijdens het eten werden we belaagd door ca. 10 vrouwtjeseenden die daar kennelijk ook woonden en prima weg wisten met de vetrandjes van Marten’s steak ;-). De douche en keukens waren ouderwets redelijk schoon en de warmwaterdruk was fantastisch, sinds we hier waren nog niet zo’n goed douche meegemaakt. Door de waterdruk werd de coating bij wijze van spreken van de muur gespoten.

3 responses so far




3 Responses to “14-10-2010 Van Tinopai naar Parakai”

  1.   maanon 19 Dec 2010 at 21:16

    vieze plakzooi op mijn benen, maar altijd goed tegen tandplak.
    De tent heeft geen tandplak dus die kan ook wel zonde die vieze plakzooi. Ik zal nog eens naar m’n zussie luisteren ;-(

  2.   Barbaraon 19 Dec 2010 at 11:36

    hahaha, had je de lysterine op je benen gesmeerd!?!?!? :-D

  3.   HKon 18 Dec 2010 at 21:57

    nee gekkie not on your lichaam spuiten maar op je tent etc, zie email

Trackback URI | Comments RSS

Click on a tab to select how you'd like to leave your comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>